Zrób, co możesz

Cześć!

No i udało się! Nasz wspólny, oczekiwany od dawna, wyjazd do Rybna w końcu doszedł do skutku. Bogactwo tego, cośmy przeżyli i usłyszeli w ubiegłym tygodniu wciąż jeszcze do mnie dociera. Nie wiem, jakie są Twoje wrażenia, ale mnie przede wszystkim zachwyca prostota, w jakiej objawia się ogrom Bożego miłosierdzia. Patrzę na małą chatkę, ciaśniutką kaplicę, żyjące ubogo siostry i przypomina mi się stwierdzenie „potrzeba mało, albo tylko jednego”. Znaczy: im mniej człowieka, tym więcej Boga…

W tym wszystkim odnajduję cenną życiową wskazówkę: nie stanę się świętym sam z siebie, ale to Bóg może mnie uświęcić. Wystarczy, że pozwolę Mu działać, że stanę się w jego ręku narzędziem (jak „rękawiczka” ojca Pio czy „ołówek” matki Teresy). Paradoksalnie świętość to nie bezgrzeszność, ile raczej bezsilność. Rybno uczy mnie tej prostej zasady: daj z siebie ile potrafisz i zdaj się całkowicie na Boga. On sam dokona cudów, a ty tylko zrób, co możesz. I potem cicho zamknij za sobą drzwi.

W sprawie ciszy

Cześć!

Blogowy sezon ogórkowy trwa na dobre. Trochę się ostatnio w pisaniu listów otwartych zaniedbaliśmy. Żeby jeszcze jakaś pocztówka z wakacji… Ale gdzie tam! Głucha cisza. (Nie mylić z „Wielką ciszą”! Tamta przynajmniej była natchniona…). Obustronne milczenie ostatecznie jednak jest chyba jakoś usprawiedliwione. Twoja lipcowa wyprawa do Rzymu i mój sierpniowy pobyt w Katowicach skutecznie nas rozgrzeszają przed ewentualnymi czytelnikami (którzy, jak mniemam, i tak już dawno postawili kreskę na tym blogu).

Nieśmiało wyrażę jednak nadzieję, że być może długa cisza zapowiada nadchodzącą burzę i przełom w epistolografii. Z niecierpliwością odliczam więc dni do czekającej nas niebawem wyprawy. Liczę na niebanalne wrażenia i sporą garść impresji na blogu. Tymczasem pozdrawiam ciepło, sierpniowo, zza miedzy…

Listy otwarte docierają do Rzymu.

Zapraszam na relację z wyprawy Anno Paulino 2008.

http://yepes1000.blogspot.com/

Po roku.

Tak na szybko, bo dziś moja kolej. Roczek może być dobrym czasem bilansu. Do tego się poważnie zabieram. Dziś dziękuję Bogu i ludziom i proszę Boga i ludzi - o miłosierdzie nade mną i dla mnie. Kapłaństwo jest piękne. AMDG.

Od grzechu do zaufania

Witaj Łukaszu!

Przeczytałem niedawno kapitalny tekst ojca Piotra Jordana Śliwińskiego OFMCap. Jego krótkim fragmentem, który najbardziej mnie dotknął dzielę się dziś z Tobą:

Bardzo lubię wskazania świętego Franciszka Salezego dotyczące powstawania z grzechu. Święty Franciszek podkreślał, że w procesie rozwoju wewnętrznego szczególnie ważne jest wykorzystanie grzechu. Ma on prowadzić do coraz większej pokory, lepszego zrozumienia siebie przed Bogiem - kim jestem i na co mnie stać. Uznanie własnej słabości i grzeszności prowadzi do większego zaufania Bogu. Człowiek świadom swej grzeszności widzi w Bogu źródło dobra, które staje się jego udziałem, i uczy się Jemu dziękować i u Niego szukać siły duchowej. Taka postawa ma też swoje konsekwencje społeczne. Pokora rozwijająca się poprzez odkrywanie i uznanie przed Bogiem mojej słabości sprawia, że przestaję się dziwić grzechom innych osób.

Myślę, że ten tekst jakoś dobrze wpisuje się w nasze ostatnie rozważania na temat rozwoju życia duchowego. W zwięzły też sposób oddaje to, co stało się jednym z najważniejszych odkryć tych kilku lat mojego kapłaństwa... Uwierzysz, że dziś właśnie mija pięć lat od dnia moich święceń? Wciąż nie mogę wyjść z zachwytu i zdumienia nad Bożą pomysłowością.

Pozdrawiam serdecznie i życzę Ci serca szeroko otwartego na przyjście Bożego Ducha!